NIETZSCHE: DE ANTICHRIST
PAULUS
En vanaf dat moment dook er een
absurd probleem op: 'hoe kon god dit toelaten!'
Hierop vond de gestoorde rede van de
kleine gemeenschap een gewoonweg verschrikkelijk absurd antwoord: god had zijn zoon
beschikbaar gesteld als offer tot vergeving der zonden.
Met een klap was het afgelopen met
het evangelie, en hoe!
Het schuldoffer, en wel in
zijn weerzinwekkendste, meest barbaarse vorm, het offer van de onschuldige voor de
zonden der schuldigen!
Welk een huiveringwekkend heidendom!
Jezus had immers het begrip 'schuld'
zelf afgeschaft - hij heeft iedere kloof tussen god en mens geloochend, hij leefde
deze eenheid van god en mens als zijn 'blijde boodschap'...
En niet als privilege!
Van nu af aan worden gaandeweg in het
type van de verlosser ingevoegd: de leer van het oordeel en van de wederkomst, de leer van
de dood als offerdood, de leer van de verrijzenis, waarmee het hele begrip
'zaligheid', de volledige en enige realiteit van het evangelie, weggemoffeld wordt - ten
gunste van een toestand na de dood!
Paulus heeft deze opvatting, deze ontuchtige
opvatting met de rabbijnenbrutaliteit waardoor hij zich in alle opzichten onderscheidt,
aldus met een logica opgezadeld: 'als Christus niet is opgestaan uit de doden, dan is ons
geloof ijdel.'
En in een klap veranderde het
evangelie in de verachtelijkste van alle onvervulbare beloften, de schaamteloze leer
van de persoonlijke onsterfelijkheid...
Paulus zelf heeft haar zelfs nog in
zijn leer voorgesteld als beloning!
De 'blijde boodschap' werd op de voet
gevolgd de allerslechtste: die van Paulus.
In Paulus is het tegendeel belichaamd
van het type van de 'blijde boodschapper': het genie van de haat, in het visioen van de
haat, in de onverbiddelijke logica van de haat.
Wat
heeft deze dysangelist niet allemaal ten offer gebracht aan de haat!
Allereerst de verlosser: hij heeft hem aan zijn eigen kruis geslagen.
Het leven, het voorbeeld, de leer, de
dood, de zin en het bestaanrecht van het hele evangelie - niets bestond meer als wat deze
valsemunter uit haat begreep, wat alleen hij gebruiken kon.
Niet
de realiteit, niet de historische waarheid!
En andermaal beging het
priesterinstinct der joden dezelfde grote misdaad tegen de historie - hij schrapte
eenvoudig het gisteren en het eergisteren van het christendom, hij bedacht zelf een
geschiedenis van het eerste christendom.
Sterker nog: hij vervalste de
geschiedenis van Israël opnieuw, zodat zij de voorgeschiedenis van zijn handelen
leek - alle profeten hebben over zijn 'verlosser' gesproken...
De kerk vervalste naderhand zelfs de
geschiedenis van de mensheid tot voorgeschiedenis van het christendom...
Het type van de verlosser, de leer,
de praktijk, de dood, de zin van de dood, zelfs wat na de dood komt - niets bleef
onaangetast, niets bleef ook maar vergelijkbaar met de werkelijkheid.
Paulus verlegde eenvoudig het
zwaartepunt van heel dat bestaan naar na dit bestaan - naar de leugen van de
'wederopgestane' Jezus.
In de grond kon hij het leven van de
verlosser helemaal niet gebruiken - wat hij nodig had was de kruisdood en nog wat.
Een Paulus, die geboortig was uit het
centrum van de stoďsche verlichting, als eerlijk beschouwen wanneer hij een hallucinatie
gebruikt om een bewijs te fabriceren dat de verlosser nog leeft, of zelfs
maar geloof schenken aan zijn verhaal dat hij deze hallucinatie gehad heeft, dat
zou van de van een psycholoog een ware niaiserie zijn: Paulus wilde het doel, en dus
wilde hij ook de middelen.
Ook al geloofde hij het zelf niet, de
idioten die hij zijn leer opdrong, geloofden het.
Waar hij behoefte aan had was
macht: met Paulus deed andermaal de priester een greep naar de macht - hij kon begrippen,
leren en symbolen slechts gebruiken in zoverre je er massa's mee kon mee kon tiranniseren
en kudden vormen.
Wat was het enige dat Mohammed later aan het christendom ontleende? Paulu's uitvinding, zijn middel tot priesterlijke tirannie, tot kuddevorming: het geloof in de onsterfelijkheid - dat wil zeggen de leer van het 'oordeel'...
Verstoring van Jezus’ boodschap: Nietzsche stelt dat Paulus de oorspronkelijke blijde boodschap van Jezus heeft verdraaid. Jezus predikte een directe eenheid tussen God en mens, zonder schuld of oordeel. Paulus introduceerde juist het idee van schuld, verlossing door het offer van Jezus, en het geloof in de wederopstanding.
Het schuldoffer als barbarij: Volgens Nietzsche is het idee dat God zijn zoon offert voor de zonden van anderen een “huiveringwekkend heidendom” en een terugval in primitieve religieuze denkbeelden.
Paulus als vervalser: Nietzsche beschuldigt Paulus ervan de geschiedenis van het christendom en zelfs van Israël te hebben vervalst om zijn eigen leer te legitimeren. Hij zou de profeten hebben gereconstrueerd als voorlopers van zijn eigen “verlosser”.
Focus op het hiernamaals: Paulus verlegde de nadruk van het leven en de leer van Jezus naar de dood en het hiernamaals. Dit leidde tot een religie die draait om persoonlijke onsterfelijkheid en oordeel, in plaats van om het leven zelf.
Machtsstreven: Nietzsche ziet Paulus als een priester die uit was op macht. Hij gebruikte religieuze begrippen en symbolen om massa’s te controleren en kuddevorming te bevorderen.
Vergelijking met Mohammed: Nietzsche beweert dat Mohammed het geloof in het oordeel en de onsterfelijkheid van Paulus heeft overgenomen als middel tot religieuze controle.
Nietzsche schrijft met felle kritiek en noemt Paulus een “dysangelist” (brenger van een slechte boodschap), een “valsemunter” en het “genie van de haat”. Zijn doel is om aan te tonen hoe het oorspronkelijke christendom volgens hem is gecorrumpeerd door dogma’s en machtspolitiek.
